Sevgi …

Yalniz bir adam, bir gün bir koza bulur. Kozanin içinde küçük bir
tirtil vardir. Adam çok sever bu tirtili, onunla tüm yalnizligini, tüm sevgisini
paylasir. Gel zaman git zaman tirtil büyür, güzel bir kelebek olur.

Adam,kelebegine hayran… Birakamaz bir türlü…

Aslinda kelebegin aklinda daglar, kirlar, çiçekler vardir da; kiyamaz bir türlü adama ve
sevgisine, yalniz birakamaz O u….

Üç günlük ömrünü sevildigi ve sevdigi yerde geçirmeyi arzulamaktadir yüregi…

Ama adam da bilir ki; “Sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektir….”

Kelebegine son kez bakar ve onu saliverir özgürlügüne, . kirlarina, çiçeklerine dogru…

Kelebek mutlu olmasina mutlu olur ama hiç bir meltem, hiç bir çiçek
yapragi adamin avucunun sicakligi andirmaz…

Aklinda adam, o çiçek senin bu
çiçek
benim dolasir saatlerce….

Adam kelebege sevdali, bakip durur bosluga…

Kelebek ise hala konacak sicak bir avuç aramakta…

Kelebek sunu anlamistir;

BAZEN AIT OLDUGUMUZ YER, SICAK BIR AVUÇTUR BILIRIZ AMA O YERIN BIZE AIT OLMA IHTIMALI BIR HIÇTIR…

Adam da sunu idrak etmistir;
HIÇ BIR SEVDAYI YALNIZCA SEVGIYLE YASATAMAZSINIZ…

O günden sonra kelebek, adama duydugu özlemi gömecek bir dag aramaya
baslar,
ama gücü tükenene dek arayis da bulamayinca anlar ki;
HIÇ BIR DAG, BIR
ÖZLEMI GÖMEBILECEGI KADAR BÃœYÃœK DEGILDIR…

Adam ise sevdasini koyar simsicak avuçlarina, kelebegin yerine……

Herkes bir seyler yasar. Iyi ya da kötü, dogru ya da yanlis…
Yasadiklarindan ders çikararak hayatina bir yol verir. Ayni zamanda düsüncelerine de… Birak SEVGI seni bulsun…